Bruxelles

La Grèce fait son cinéma

Article publié le 10 avril 2014
Article publié le 10 avril 2014

Dans le cadre de la Pré­si­dence Grecque du Conseil eu­ro­péen, la Ci­ne­ma­tek or­ga­nise au Bozar le fes­ti­val grec du film contem­po­rain. Des dis­cus­sions et dé­bats étaient or­ga­ni­sés en pa­ral­lèle avec no­tam­ment pour sujet l’his­toire du ci­néma grec jus­qu’à l’en­trée de la Grèce dans la crise.

Dans le cadre de la Pré­si­dence Grecque du Conseil eu­ro­péen, la Ci­ne­ma­tek or­ga­nise au Bozar le fes­ti­val grec du film contem­po­rain. Du­rant deux se­maines, ce sont 22 films et 9 do­cu­men­taires, pro­duits entre les an­nées 2000 et 2013, qui ont été pro­je­tés. Des dis­cus­sions et dé­bats étaient or­ga­ni­sés en pa­ral­lèle avec no­tam­ment pour sujet l’his­toire du ci­néma grec jus­qu’à l’en­trée de la Grèce dans la crise.

Ca­fé­ba­bel était pré­sent pour le lan­ce­ment de ce fes­ti­val et l’avant pre­mière du film Wild Duck. Ce film traite de deux su­jets aussi sen­sibles qu’ac­tuels. Le pre­mier concerne les an­tennes té­lé­pho­niques et traite du scan­dale grec de 2006 jus­qu’au plus ré­centes écoutes se­crètes amé­ri­caines. Le deuxième grand sujet concerne le dé­men­tel­le­ment de nombre de ces an­tennes prin­ci­pa­le­ment uti­li­sées pour la té­lé­pho­nie mo­bile, pour des ques­tions de santé pu­blique. Le film prend l’exemple d’une an­tenne ins­tal­lée de façon to­ta­le­ment illé­gale dans un ap­par­te­ment et qui a pour consé­quence la pro­pa­ga­tion de can­cer chez les ha­bi­tants de l’im­meuble. Bien sur, le film prend place dans le Nord de la Grèce et je suis sure que les ma­gni­fiques images de na­ture grecque ont pro­vo­qué une vague de nos­tal­gie chez les na­tio­naux qui rem­plis­saient la salle de ci­néma pour cette pro­jec­tion. 

La pro­jec­tion a été sui­vit d’un débat, en pré­sence du réa­li­sa­teur du film qui a in­sisté sur la dif­fi­culté de trou­ver des fi­nan­ce­ments pour les films dans une Grèce en crise. Le réa­li­sa­teur a ex­pli­qué com­ment il a réus­sit à mon­ter ce film qui est un « film fa­mi­lial » qu’il a pu réa­li­ser en fai­sant appel à des amis. La ques­tion la plus mar­quante d’un des spec­ta­teurs res­tera celle de sa­voir si à la fin du film, le per­son­nage se ré­volte et agit réel­le­ment ou se rêve seule­ment comme al­lant dé­fier, avec le sou­tient de tout son im­meuble, les grandes en­tre­prises de té­lé­pho­nie dans une Grèce ou « rien ne change » ?

Le fes­ti­val du film grec se pour­suit avec un mois d’avril dédié au très grand réa­li­sa­teur grec Theo An­ge­lo­pou­los et une ré­tros­pec­tive de la plu­part de ces films !

Ver­sion Grecque de l'ar­ticle:

Με αφορμή την Ελληνική προεδρία της Ευρωπαικής επιτροπής, η σινεματεκ διοργάνωσε στο μποζάρ το φεστιβάλ σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Σε διάστημα 2 εβδομάδων, από τις 4 ως τις 20 Μαρτίου, προβλήθηκαν 22 ταινίες και 9 ντοκιμαντέρ, παραγωγής απο το 2000 ως 2013 ενώ πραγματοποιήθηκε και διάσκεψη/συζήτηση με ομιλητή τον σκηνοθέτη και κριτικό Μιχάλη Δημόπουλο και θέμα την ιστορική αναδρομή του ελληνικού σινεμά μέχρι την εποχή της οικονομικής κρίσης.

Το καφέ μπαμπέλ παρευρέθηκε στο άνοιγμα του φεστιβάλ όπου προβλήθηκε η ταινία “Άγρια πάπια” με την παρουσία του σκηνοθέτη Γιάννη Σακαρίδη. Η ταινία πραγματεύεται δυο ευαίσθητα και άκρως επίκαιρα θέματα. Το πρώτο αφορά τις τηλεφωνικές υποκλοπές με αφορμή το σκάνδαλο που ξέσπασε στην Ελλάδα το 2006 ενώ συμπίπτει και με το πιο πρόσφατη αποκάλυψη σχετικά με τις αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες. Το δεύτερο αφορά την αυθαιρεσία και την αδιαφορία για την δημόσια υγεία, στον βωμό του κέρδους, από την πλευρά των εταιριών κινητής τηλεφωνίας σχετικά με τις κεραίες εκπομπής σήματος που στόλισαν όχι μόνο τις ταράτσες των πολυκατοικιών, αλλά και κρύφτηκαν σε άδεια διαμερίσματα. Μαλιστα, η ιστορία εκτιλλύσσεται ανάμεσα σε πανέμορφες εικόνες από την φύση της βόρειας Ελλάδας που είμαι σίγουρος οτι προκάλεσε κύματα νοσταλγίας στους Έλληνες που γέμισαν την αίθουσα προβολής.

Στην συζήτηση που ακολούθησε το τέλος της ταινίας μεταξύ των θεατών και του σκηνοθέτη, ο τελευταίος τόνισε την δυσκολία παραγωγής ταινιών στην Ελλάδα της κρίσης και εξήγησε πώς τα κατάφερε ο ίδιος να γυρίσει την συγκεκριμένη ταινία με την βοήθεια φίλων ηθοποιών και μηδενικό μπάτζετ. Η ερώτηση που θα μας μείνει πάντως αφορούσε το τέλος της ταινίας και για το αν τελικά ο πρωταγωνιστής τελικά ονειρευόταν οτι ο ίδιος μαζί με μια μικρή ομάδα ανθρώπων (τους κατοίκους μιας πολυκατοικίας) αντιστάθηκαν στις βλέψεις μιας μεγάλης εταιρίας, καθώς, όπως ειπώθηκε, 'στην Ελλάδα κανείς δεν ενδιαφέρεται και τίποτα δεν αλλάζει...'

Το φεστιβάλ συνεχίζεται τον Απρίλιο με ταινίες του Θ. Αγγελόπουλου.

Au­teurs :

George Va­si­la­kis

Julia Ma­nuel